martes, 23 de septiembre de 2014

¡Hoxe é noite de derbi!

¡Sí, nenos e nenas!, ¡sí miñas donas e meus señores!, ¡chega o "off topic" máis "topic" deste humilde blog!. Efectivamente, hoxe é o día, hoxe xógase o que se deu en chamar "o noso derbi" dende hai uns anos, hoxe é o Dépor - Celta.

Algún xenio "aladiniano" tixo a xenial idea de poñe-lo partixo hoxe ás dez da noite (imaxino que a volta xogarase un mércores ás dez da mañá para compensa-la cousa), así que hoxe será, hoxe xógase no medio da semana o derbi dos derbis, o derbi galego.

Chega a cousa con mala pinta para as miñas cores, despois de face-los peores vinte minutos fináis que eu vin en Riazor dende que teño uso de ¿razón? e de levar unha boa malleira tócanos ir ó sur; e tócanos xogar contra un equipo que ven dunha xeira de bo xogo (ou iso din na prensa) e resultados, polo que a cousa non pinta moi ben. Inda así, facendo o ridículo o pasado sábado e non transmitindo nada bo e sendo tan bos e tan marabillosos os nosos riváis, soamente temos unha desventaxa de dous puntos, e iso tra-lo partido de hoxe pode trocar dun xeito total.

Dito todo isto, soamente hai que engadir duas cousas: A primeira delas é que é unha mágoa que a xente da Coruña non poda ir hoxe a Vigo a ve-lo partido e a anima-lo seu equipo tranquila, xa que algún fato de cazurros podería darlles algún susto desagradable (o mesmo que desgraciadamente acontece cando son os do sur os que veñen á Coruña), é incrible que todo o ano a xente dun lado vaia ó outro (e viceversa) e que xusto hoxe non se poda facer tranquilo, pero desgraciadamente é así. E a segunda das cousas ¡hoxe imos gañar!.


¡Saude! e coma sempre no "off topic" máis "topic" ¡Forza Dépor!



P.D. Sí, xa sei que a canción máis ca un himno semella unha das cancións que eu escoito.

miércoles, 17 de septiembre de 2014

¡Ya estoy aquí!

Pues sí, el artabréo ha vuelto; alguno ya estaría pensando que este humilde y chapucero blog estaba muerto, pero como decía una canción de un cantante recién fallecido "No estaba muerto, estaba de parranda". 

Pues bien, hagamos un ligero repaso de la actualidad ¿no?, que al fin y al cabo es lo que se hace aquí "de aquella manera" y tan solo de vez en cuando. Este ha sido un verano (en Artabria más bien unos meses porque verano, lo que se dice verano, estamos esperando que llegue)  lleno de noticias, unas que sorprendentemente han sorprendido a la gente (políticos corruptos), otras que no han sorprendido a la gente (esa crisis de la que dicen que estamos saliendo, pero que justo lo dicen cuando tenemos el dato de mayor cantidad de deuda por parte del Estado), algunas luctuosas por el fallecimiento un par de grandes líderes financieros y empresariales nacionales (haciendo que El País y El Mundo se deshagan en loas a ambos) y las noticias que le gustan a la gente: que las selecciones nacionales pierdan para poder arrearles de lo lindo (maldita panda de vagos que no siente los colores...).

Lo curioso es que son noticias repetitivas, si cogemos un verano de mediados de los 80 o de mediados de los 90 y acudimos a esa "cosa" llamada hemeroteca es muy posible que nos encontrásemos con noticias iguales o muy similares, no deja de ser curioso. En los últimos días sale a nivel internacional la noticia de un referéndum independentista en Escocia, y resulta que en esas hemerotecas también podríamos verlo, en esas épocas había referéndums independentistas en Quebec. Nos llenamos la boca con actuaciones militares de EEUU en la zona de Iraq y Siria en los próximos meses: nuevamente noticia que leeríamos en los 80, en los 90, en los 2000 y a este ritmo seguiremos leyéndolo años y años. 

A nivel nacional sale la noticia de que Jordi Pujol ha presuntamente evadido divisas, lo curioso es que el padre de este señor empezó su fortuna con el contrabando de divisas...hablamos de una noticia que podríamos encontrar en la hemeroteca de los años de la postguerra española, anonadante. Sobre este mismo hombre hablamos de las "mordidas" presuntas de sus hijos y de él mismo...nuevamente creo recordar hace unos de 10 años a Pasqual Maragall hablando de este tema en el parlamento catalán. 

A lo que voy, que me distraigo, si hacemos un repaso de los "escándalos", "problemas", "noticias" y "novedades" que hemos vivido este verano y lo comparamos con otras noticias de otros veranos de décadas atrás vemos que, sorprendentemente, se parecen de un modo extraordinario. Conclusión: no hacemos nada por cambiar las cosas que suceden.

Hay una máxima que dice que si quieres que algo salga distinto lo hagas de una manera diferente a la última vez que lo has hecho; aquí parece que rizamos el rizo, pretendemos que algo cambie haciendo las cosas igual que las habíamos hecho antes, y eso es imposible. Finalmente se demuestra que no solo el posado de Ana Obregón cada verano es algo que no cambia.


¡Salud!

martes, 1 de julio de 2014

Incoherente

Aníbal iba por la calle tranquilamente, había hecho su pecadillo de todos los días, había ido al kiosko a comprar el periódico deportivo local. Sí, era una pequeña incoherencia, Aníbal era conocido por ser un proteston en los temas futbolísticos en el bar de la esquina, en cuanto Aníbal Gamela entraban en el bar y salía una noticia del pastizal gastado por un equipo soltaba siempre la misma retaíla:

- ¡Es una vergüenza!, ¿como pueden gastar esas burradas?.

Pero en cambio era socio del equipo de su ciudad,sufría cuando este perdía y compraba la prensa deportiva. Todos los días Aníbal iba al kiosko y hacia la compra del periódico para después leer las noticias, era el pecadillo futbolístico que se permitía a diario.

Vivía en un barrio normal e iba teniendo trabajo,  no se podia permitir grandes cosas pero no vivía ni mal ni bien , no era un derrochón y se podía permitir su pecadillo diario y su salida del fin de semana. Era la vida "tranquila" español que tuviese la "suerte" de ser mileurista actualmente.

Una noche bajó con sus amigos a tomarse las cañas de rigor, su grupo de amigos era bastante variado, había gente más o menos en al misma situación que Aníbal, otros que por desgracia estaban peor y alguno que vivía evidentemente por encima de sus posibilidades, pero queriendo simular un "estatus" socioeconómico que, evidentemente, no era el suyo. Estaba con su grupo de amigos cuando entró en el local un amigo suyo que podría decirse que estaba "fuera de concurso", presumía de sus estudios en el extranjero, de los tres coches que guardaba en su garaje, de la asistenta que tenía, del dúplex en el que residía, del dinero que había amasado en la época de vacas gordas, del dinero que en su día le daba a espuertas su "papá"...vamos que os podéis imaginar que tipo de gente era; era su ex compañero de pupitre Cornelio.

La entrada de Cornelio en el bar fue espectacular, había abrazado un aspecto que iba a medio camino entre lo hipster y el aspecto de un vagabundo (el decía vestir estilo hipster-homeless, comentario que provocó un silencio equiparable a lo que debe escuchar un astronauta en el espacio...la nada). Llevaba barba de por lo menos dos meses, unos pantalones rotos por todos los lados...pero que lucían su carísima marca, una camiseta igualmente de marca que simulaba ser vieja (vintage o retro decía Cornelio); llevaba unos zapatos aparentemente rotos...aparentemente, ya que igualmente eran de marca y ... y lo más alucinante, llevaba una bandolera que había dejado estrategicamente abierta para que se viese el lomo de "El Capital" de Carlos Marx en una edición especial de cierta multinacional francesa de las macrosuperficies culturales.

- Oye Cornelio -  dijo Aníbal -  no sabía que leías a Marx, la verdad yo lo he intentado y nunca fui capaz. Vaya me gusta saber que hay gente que lee esos temas, ¡bravo por ti!

- Si Aníbal - empezó a decir Cornelio -  lo compre esta semana, es que vivimos en una sociedad en la que las clases más bajas debemos revelarnos contra la opresión sistemática de los burgueses apoltronados que.....perdona me suena el móvil.

Efectivamente, Cornelio sacó su móvil, uno de esos con una fruta en la parte de atrás, y salió a la calle a hablar, hablaba haciendo gestos continuos con el brazo que le quedaba libre, era evidente que estaba discutiendo.

Mientras veía esto Anibal pensó en como había cambiado Cornelio en el último año, ¡él que cuando compartían pupitre era votante de un partido que tiene un pájaro en el emblema!, ¡como había evolucionado!, ahora ¡hasta leía a Marx!, y si no era por moda ¡como le envidiaba!, ¡que capacidad lectora!, el que simplemente leía a diario la prensa deportiva, unos blogs y alguna novela al ir a cama.

En esto estaba pensando Anibal cuando Cornelio entró y le dijo:

- Perdona, es que era mi chacha, la muy impresentable quiere que no le pague en negro y que le de de alta en la seguridad social, ¡que caradura!, ¡encima que con lo que le pago puede mandar dinero a su país!. Voy a por una caña y ahora vengo.

Tras oír eso Aníbal se quedó mirando como Cornelio iba hacia la barra mientras su cara iba poco a poco pareciéndose a El Grito de Munch. Una vez recuperó un gesto normal se dijo a si mismo.

- ¡Y yo me llamaba incoherente por fútbol!


lunes, 2 de junio de 2014

¡Y decían que aquí no pasaba nada!

Tras casi un mes de silencio, y en el que más de uno pensaría que había abandonado el blog, vuelvo a escribir; vuelvo a hacerlo y lo hago con la sensación de que hay una cita mil veces repetida que evidentemente es falsa, o eso o vivimos en la excepción que la confirma, y esa cita es la siguiente: "Aquí nunca pasa nada".

En el último mes hemos vivido sin salir del territorio de España (no me atrevo a llamarlo nacional por si me califican de fascista y no digo "este país" por si me califican de pseudoterrorista) un asesinato de un alto cargo político al más puro estilo de El Padrino (mejorando incluso la realización del nefasto El Padrino III), hemos vivido un sopapo histórico al mapa electoral y hemos vivido la abdicación del Rey. Menos mal que no pasa nada.

Pero vamos por partes, obviando las arcadas que comentarios alegrándose porque a una presidenta de una diputación la han matado pegándole 3 tiros por la espalda, esa primera noticia del último mes es tristemente definitoria de lo que es este lugar (país, nación, naciones, pseudofutura federación, confederación en ciernes o casa de tócame Roque) en el que vivimos. Una persona concentra el poder en un territorio durante años, gentes de su partido pretenden medrar, seguramente algunos han medrado y otros no, y uno de esos que no lo han hecho tiene una presunta (no vaya a ser que se me ofenda alguien) tara mental compartida con su madre y acaban por matar a la que detenta el poder por venganza. Francamente parece una novela negra del siglo XIX pero es España siglo XXI. Tristeza y vergüenza ajena es lo que provoca.

El segundo punto que comentaba fueron las elecciones europeas, tras las "performances" (porque llamarlas labor de gobierno me parece pasarme por mucho) que han hecho los dos partidos que se han repartido el poder en los últimos 30 años (PP y PPSOE, PSOE y PP, tanto monta, monta tanto) en sus alternativos mandatos la gente ha acabado hasta el gorro. Hemos vivido una campaña electoral en la que no se ha hablado de ¡nada! de lo que se decide en el parlamento europeo, pero es que tampoco se han nombrado dos "cosillas" llamadas Gürtel o EREs andaluces...al menos no los han nombrado esos dos que tanto montan. Esos que tanto montan y montan tanto han centrado la campaña electoral en si un candidato era machista o no...y así han estado dos semanas, conclusión: la gente que estaba hasta el gorro ha cogido el gorro y lo ha quemado. Consecuencia: subida de otros partidos por el mero de hecho de castigar, y con razón, a los dos de siempre. ¿Captarán la idea estos?, pues las primeras semanas dirán que sí y luego harán lo de siempre: adorar su ombligo.

Y finalmente esta mañana ha pasado lo más histórico de este mes a mi modo de ver, ha abdicado el Rey. Es algo histórico por el mero hecho de que, y lo digo de memoria, creo que el anterior Rey de España en abdicar fue la reina Isabel II cuando estaba en el exilio en Francia y abdicó en su hijo (suyo y seguramente del regimiento de alabarderos reales) Alfonso XII, pero de esto hablo de memoria y no estoy muy seguro (es seguro que Alfonso XIII no abdicó ya que renunció a la corona). La cuestión es que en los últimos años la imagen del Rey ha entrado en barrena, lo cual no deja de ser curioso; toda la vida nos lo han presentado como un juerguista, como un fiestero, como un tipo de "presunta moral distraída" y nos lo explicaban con una curiosa descripción: "es un Rey campechano". Pues justo esa campechanía es lo que ahora se le echa en cara...eso y que mató un elefante...; mientras que pese a lo que parezca, no se ha metido el dedo en lo importante, ¿acaso alguien se cree que su yerno "presuntamente malversador" de fondos privados y públicos no tenia el OK implícito o explícito de su suegro?; se habla de ello pero no lo suficiente. Hablando mal y pronto: su imagen ha ido a pique por putero y cazaelefantes (todo presunto)...y eso ya lo era en el 92 cuando era SuperJuancarlos.

Abdicación youtubera

Con esta abdicación entramos en el debate permanente, que a veces está más en boga y a veces menos, de república o monarquía; y ya que es un debate este humilde ártabro dará su opinión. Lo lógico, lo normal, lo sano, lo que indica el sentido común, lo que indica vivir en el año en el que vivimos es que el jefe de estado sea elegido por votación de los ciudadanos, vamos, que lo lógico es vivir en una República. La cuestión es, en un país de pandereta como España (que me llamen fascista algunos), donde la gente más que tener unas ideas es ultra de un partido (a imagen y semejanza de los descerebrados ultras del fútbol) ¿respetaría una mitad del electorado que su jefe de estado es de la otra mitad?, yo lo dudo, y es la única justificación que le daría a la gente que en un hipotético referéndum votase por la monarquía. Dicho lo cual, yo votaría república.


¡Salud! 


P.D. ¡Ah!, ¡y en este mes el Dépor subió a primera!

miércoles, 7 de mayo de 2014

Imaxinade

Imaxinade un lugar onde durante décadas mandóu a mesma persoa, no cal a xente pola rúa rendía loubas e mesmo admiración que raiaba case coaadoración divina a dito líder.

Imaxinade ese lugar onde a carón do lider xentes novas (e non tan novas) con ansias de medrar na política xurden e pernanecen no poder por moitos anos con cargos de responsabilidade.

Imaxinade unha (disque) oposición a dito líder que no fondo sinten unha atracción cuasierótica polo líder e sofren por non ter a opción de estár metidos dentro dos pantalóns desa persoa á que se supón que se enfrontan.

Imaxinade a os seguidores, amigos e mesmo familiares do líder que medran ó seu carón, que gracias ó líder acadan postos de poder non soamente no sector público senón en tódolos sectores privados, dende as finanzas á industria.

Imaxinade que o lider nomea a unha desas persoas do seu carón coma novo líder e dita persoa remata por perder dito posto de líder, que pasa a esa oposición namorada do líder inicial.

Imaxinade que esa xente que medrou co primeiro líder di defender ás xentes que perxudicaron as empresas nas cales entraron por mor de ser "xentes do líder" cando eles mandaban nelas.

Imaxinade que xentes dunha nova oposición acadan postos públicos gracias a supostos nomeamentos a dedo, mentres outras xentes loitaban por acadar (e non acadaban) eses postos que eles acadan "dixitalmente".

E finalmente imaxinade que a xente aplaude a toda esta xente.

É unha sorte que todo sexa froito da miña imaxinación e non acontecese nas rúas da cidade onde vivo.


jueves, 24 de abril de 2014

Ledicia final

Era unha xornada normal na súa vila, pero xusto era cando o señor da vila puxera unha nova lei, poderíase facer todo o que se quixese, pero sempre e cando non pisaran pedras ou herba, nese caso serían castigados; e iso era moi complexo se vivías nun pobo feito de pedra rodeado de prados nos cales comían as vacas. O señor Martíns era así, un tolo cun sadismo moi marcado

O noso amigo Xiao estaba pensativo, ¿como faría para chegar á vila do lado para face-la venda desta semana?, dábanlle liberdade para facer calquera cousa pero realmente era unha condena segura, non había xeito de salvarse do castigo do Martíns. Xa collera as cousas para vender e botaraas ó seu lombo, e agora ollaba ó carreiro polo que se chegaba á vila do lado, un carreiro que era de terra, pero que o Martíns mandara tapar con pedras facía dous días.

Estaba Xiao a ollar ó carreiro cando caeu na conta do regato que pasaba ó lado da súa casa, ¡o regato sería a súa salvación!, el iría por él e podería dicir que non ía exactamente por herba nin por pedras, senón que ía por terra mollada e por auga ¡esa era a solución!.

Esto decidiu facer Xiao, bicou á súa moza, saíu da súa casa e lanzouse ó regato. Corría coma un raio, ía salpicando ó seu redor, mollabase o pes, tanto que mesmo non notaba as súas dedas, pero ía rápido coma un lóstrego. E nesto estaba cando oiu un berro.

- ¡Alto! - gritaba un home nun cabalo - . ¡Pisaches nunha pedra do regato!, ¡tes que ser castigado polo Martíns!.

Pero Xiao non prestou atención e seguíu ó seu, corria e corría; levaba correndo uns dez minutos e a vila do lado estaba a uns cen metros. O problema era que o cabalo estaba a uns trinta metros e íao coller nun intre. O noso heróe tanto corria que esbarou e caeu no campo que estaba a carón do regato; polo campo caeu o saco que levaba ó lombo, polo campo caeu él, e posto que estaba no campo estaba pisando herba, polo que sería castigado polo señor

Estaba Xiao tirado no campo cando botou a man ó seu caron e reparou en que alí habia unha bolsa, unha pequena bolsa que lle prepararan na casa; abríuna, viu uns doces, un pano e unha codia de pan e sorríu, dáballe igual que o castigasen, esa bolsa significaban máis que tódo o demáis.


sábado, 12 de abril de 2014

Libre

Se levantó ese día, un sábado concretamente, y miró por la ventana. No tenía ningún tipo de obligación para los próximos días, era libre de hacer lo que quería, así que una sonrisa se dibujó en su boca mientras pensaba en lo bien que sentaba esa sensación de libertad total.

Se dirigió al baño a afeitarse y darse su ducha diaria mientras seguía embriagado por esa sensación de ser libre, de tener el día para el, acabó de asearse y se decidió salir a disfrutar del día. Era un día soleado, de principios de verano, el sol pegaba con la intensidad justa para dar un calor agradable que para nada era agobiante, en el cielo prácticamente no se veían nubes y el olor del mar llegaba a su puerta, era lo que cualquier publicista trataría de vendernos como el paraíso.

Visto ese día que le esperaba salió por la puerta de su casa, echó un nuevo vistazo al día y mantuvo su sonrisa en la cara mientras empezaba a caminar y a disfrutar de su libertad, había dado cinco pasos cuando sucedió, simplemente escuchó lo siguiente:

- ¡Loco!, ¡llamen a la policía! -le gritó un jubilado que agitaba su bastón amenazadoramente-.

- ¡No mires niño!, ese señor te puede hacer daño -decía una mujer joven a un niño que le señalaba divertido-.

- ¡Vergüenza debería de darle! - le gritaba un señor que paseaba con unos libros en la mano y le miraba con ira a través de sus gafas de pasta último modelo-.

La cara de nuestro amigo era de sorpresa, solo había avanzado cinco metros de la puerta de su casa y ya había empezado a escuchar gritos, insinuaciones de que iba a hacer daño a un niño y censuras hacia él. Tal era su situación que no pudo dar ningún paso más ya que un coche azul con luces en su techo y rotulado con la palabra "Policía" apareció ante él, dos personas salieron del coche, lo esposaron y lo metieron en el coche mientras le decían que estaba detenido.

Una vez dentro del coche uno de los policías le dijo:

- Pero vamos a ver, ¿como se le ocurre salir desnudo a la calle y cruzar por donde no había un paso de peatones?

Ante esa pregunta nuestro amigo respondió:

- Yo es que pensé que era libre.