sábado, 18 de octubre de 2014

¡Protocolo o muerte! (con perdón)

Hace unos años seguro que si a algún profesional le preguntan el motivo por el que hacía una cosa de una manera la respuesta sería: porque es la manera de hacer lo que tengo que hacer.

Resumen, tengo un objetivo y lo intento alcanzar. Mal, eso ahora no funcionaría así, no señor, ahora somos "más mejores", ahora somos la leche. Ahora tenemos protocolos.

Hace unos años empecé a escuchar términos similares al término "protocolo", yo hasta hace relativamente poco incluso pensaba que el "protocolo" era lo que regía las reuniones de alto copete (alto standing dirían algunos "dominadores" de extraños "palabros"), pero ahora resulta que es lo que rige todo, pero absolutamente todo.

La primera palabra relacionada con este término tan de moda fue para mi "procedimiento". Viví un momento de mi vida en el cual muchos días escuchaba como personas le preguntaban a otras si "había seguido el procedimiento", pero no les preguntaban si habían hecho su trabajo no, les preguntaban tan solo por el "procedimiento", era maravilloso. No importaba que las cosas salieran mal o bien, no importaba que la lógica dictase lo que había que hacer no, lo importante era si se había seguido "el procedimiento".

En la misma época que procedimiento apareció una frase hecha que es "lo más", fue el momento en el que tener un plan murió. Llegó un momento en el que no había plantes no, había "hojas de ruta", ¡oh era maravilloso!, era magnifico el ver la cara de alguien con un mínimo de responsabilidad diciendo "seguimos una hoja de ruta", ¡orgásmico!; si en algún momento de mi vida imaginé lo que sintió Saulo cuando se levantó tras caerse del caballo camino de Damasco fue el primer momento en el que vi a un responsable soltar esa frase hecha, ¡solo faltaba que una luz les iluminase!.

Así ha sucedido los últimos años, hemos seguido "hojas de ruta" practicando el "procedimiento" que nos mandasen...lo de alcanzar objetivos era lo de menos, lo importante eran esas dos cosas.  Y ya lo de hacer simplemente lo que hay que hacer para conseguir algo...no padre, ¡por ahí no pasamos!.

Y con el paso del tiempo hemos llegado a lo que llamo procedimiento 2.0,: El Protocolo. Ahora no eres nadie si no sigues un protocolo, eres un homo habilis si no dices seguir un protocolo, podrán decirte que si sigues un procedimiento eres un homo neanderthalensis ¡con suerte!. Hemos llegado al momento en que usamos protocolos para seguir una hoja de ruta ¿cual será el próximo paso?

En definitiva, la cuestión es, ¿hacemos lo que debemos hacer o seguimos protocolos para lavarnos las manos de hacer lo que se debe hacer?


¡Salud!

miércoles, 15 de octubre de 2014

Eins, Zwei, Drei

Estaba sonando el timbre con una insistencia extraordinaria. La cabeza de Amílcar parecía que iba a explotar, entre la resaca que arrastraba, el sonido de la lluvia golpeando las ventanas y el insistente ruido del timbre del portal sentía que un grupo de obreros acababa de decidir construir un aparcamiento subterráneo en el único sitio de la ciudad donde no habían hecho uno, su cabeza.

La noche anterior había sido dura, había tenido una cena de compañeros de colegio y su sitio en la mesa había sido el peor de los imaginables. A un lado tenía a un compañero que se había convertido en el padre perfecto, había pasado toda la cena dando un auténtico máster sobre como hay que educar a los hijos, el significado de sus sollozos, las modalidades de sus deposiciones, la evolución de su tamaño, el apasionante concepto del "percentil" (que en este momento aún no llegaba a comprender), infinidad de más datos sobre el mundo de la infancia y, sobre todo, un apasionante recorrido por las mejores guarderías de Múnich; sí , como su esposa trabajaba en una famosa industria automovilística bávara este tipo vivía allí, así que Amílcar recibió una auténtica lección de como hay que vivir siendo un padre "hipster" en Múnich, apasionante.

Por el otro lado tenía sentado a un compañero que se había convertido en lo que en EEUU llamarían un "womanizer", y aquí toda la vida se le ha llamado "crápula". Presumía de una agenda digna de Barney Stinson, de sus conquistas, incluso de sus logros erótico-festivos con todo lujo de detalles. Y por si eso no fuera poco, residía en Berlín, así que Amílcar escuchó con todo lujo de detales como se ligaba en Berlín e incluso las posturas sexuales más de moda en la capital alemana. A esas horas de la noche empezaba a estar algo harto de "Deutschland"

Pero la noche no acabó ahí no, cuando la cena acabó todos acudieron a una cervecería a tomar algo, y con sus dos compañeros a rodeándole Amílcar llegó a la barra y pidió una cerveza de la cervecera local, ¡craso error!.

- ¡No hombre no!, Amílcar ¿como bebes eso?, ¡tienes que tomar una Weurtäger! - dijo el padre "bávaro"- que se hace con agua del manantial principal de Baviera. ¡Eso que tomas es basura!.

- Esa no está mal - dijo el crápula "berlinés"- pero a mi me gusta la Güermentiainer, que se hace con viejas técnicas de la recóndita Selva Negra. Pero tienes razón, lo que pidió Amílcar ¡es basura!.

Estuvieron todo el rato hablando de sus conocimientos de cerveza, y cuando Amílcar intentó decir su opinión recibió una sencilla respuesta dicha casi al unísono por los dos:

- Nosotros sabemos de cerveza, vivimos en Alemania.

Amílcar se quedó "ojiplático" al descubrir que los conocimientos se adquirían por ósmosis, así que optó por pedir una segunda y una tercera ronda de cerveza para él. Y esas rondas no le parecieron suficientes ya que tanto un excompañero como el otro empezaron en un momento determinado a cantar una supuesta canción típica del Oktoberfest muniqués, y estuvieron cantándola una y mil veces, tantas veces que el idioma alemán a Amílcar solo le daba ganas de decir una cosa:

- Póngame otra cerveza, por favor.

Y así fue toda la noche que recuerda Amílcar, cánticos populares en alemán por doquier y litros y litros de cerveza que entraban en su gaznate. Y ahora lo que oía era solo el timbre del portal, que sonaba, sonaba, sonaba y no paraba de sonar. Como pudo Amilcar salió de cama y, con la "madre de todas las resacas", fue hasta el telefonillo, acertando de milagro a musitar un "¿sí?", tras lo cual escuchó:

- Buenos días, ¿hay en esta casa alguien que sepa hablar alemán?

Y Amilcar se volvió a la cama sin contestar.


jueves, 9 de octubre de 2014

Ébola

Es el desgraciado tema de la semana, del mes, del año y espero que no lo sea de nuestra vida. Es el notar como el primer mundo no es inmune a lo que nadie es realmente inmune, a la enfermedad. Efectivamente, es el caso de ébola detectado en Madrid, el caso que sufre una auxiliar de enfermería gallega llamada Teresa Romero.

En el momento de escribir estas líneas no sé que le ha acabado sucediendo a la chica, hablan de que está en un estado crítico, hablan de un fallo multiorgánico, incluso circulan "pantallazos" de páginas de internet donde ya anunciaban el fallecimiento de Teresa Romero. Solo puedo decir una cosa sobre esto, ojalá todo vaya bien, no parece que la cosa vaya a ir muy bien, pero ojalá me equivoque.

La cuestión es que esta mujer se contagió haciendo su trabajo, sí eso que escasea en España. Se contagió cuando trataba a uno de los fallecidos por ébola españoles. En este caso hablamos del caso de un misionero que estaba ayudando a los que menos tenían, a los que mueren por docenas, por centenares, por millares, y lo que suele suceder cuando estás ayudando a los que caen enfermos por doquier es que tu también enfermes, y así fue.

Este misionero fue repatriado a España, para ser tratado en el "primer mundo" de ese virus tan letal en el "tercer mundo", por desgracia no se pudo hacer prácticamente nada ya que pese a lo que trataron de hacer en el hospital no se pudo salvar la vida de este misionero. Y fue ahí donde empezó lo que sucede ahora, una de las personas que trataban a esa otra persona se vio contagiada; lo que se suponía que no podía pasar pasó: no solo no curamos a "nuestro" enfermo no, contagiamos a, al menos, uno de "nuestros" sanos.

Esta chica, ya contagiada no fue realmente detectada como enferma de ébola, al menos al principio, fue ya pasados los días cuando se detectó el caso como tal. Eso ha implicado que ella esté internada, ahora mismo muy grave, que su marido esté en cuarentena y que incluso su perro haya sido sacrificado (una pena lo del perro, pero se ha movilizado más gente para salvar al perro que gente se solidariza con los miles de muertos en África). Ahora mismo hay más gente en observación, gente que ha estado con ella en el trabajo, gente que la ha diagnosticado...y lo que pueda venir.

Temo que la prepotencia del llamado "primer mundo" nos ha llevado a mirar por encima del hombro a la enfermedad; creo que eso es lo que en última instancia ha pasado. Nos hemos nuevamente llenado la cabeza de "grandiosidad", nos hemos pasado por el "arco del triunfo" el mínimo respeto por la enfermedad ya que es una "enfermedad de negros" y nosotros como somos Europa no nos va a pasar nada...hasta que nos pasó.

 Ahora es cuando nos empezamos a preocupar de protocolos, de salas adaptadas, de trajes, de enfermos. Sí, de enfermos, pero de los de aquí, la única preocupación por la gente de África que he escuchado hoy se refería a los futbolistas africanos que juegan en primera, no sé si es irónico o vomitivo.

En resumen, nuevamente hemos actuado mal, nuevamente hemos metido la pata, nuevamente hemos cometido errores que (temo) puedan ser fatales y ¡por supuesto! nuevamente estamos viendo como los de un lado y los del otro se dan pedradas. Es el sistema español, démonos de leches por cualquier cosa para echarle la culpa a alguien, que ese alguien tenga la menor capacidad de mando posible y ensañémonos; eso sí, no nos preocupemos por arreglar el problema, eso ¡que lo haga otro!

Ahora mismo solo pedir que Teresa Romero tenga suerte, que Dios, el universo, el karma o lo que sea le ayude y que salga de esta casi imposible situación en la que está.


Hoy más que nunca ¡salud!

martes, 23 de septiembre de 2014

¡Hoxe é noite de derbi!

¡Sí, nenos e nenas!, ¡sí miñas donas e meus señores!, ¡chega o "off topic" máis "topic" deste humilde blog!. Efectivamente, hoxe é o día, hoxe xógase o que se deu en chamar "o noso derbi" dende hai uns anos, hoxe é o Dépor - Celta.

Algún xenio "aladiniano" tixo a xenial idea de poñe-lo partixo hoxe ás dez da noite (imaxino que a volta xogarase un mércores ás dez da mañá para compensa-la cousa), así que hoxe será, hoxe xógase no medio da semana o derbi dos derbis, o derbi galego.

Chega a cousa con mala pinta para as miñas cores, despois de face-los peores vinte minutos fináis que eu vin en Riazor dende que teño uso de ¿razón? e de levar unha boa malleira tócanos ir ó sur; e tócanos xogar contra un equipo que ven dunha xeira de bo xogo (ou iso din na prensa) e resultados, polo que a cousa non pinta moi ben. Inda así, facendo o ridículo o pasado sábado e non transmitindo nada bo e sendo tan bos e tan marabillosos os nosos riváis, soamente temos unha desventaxa de dous puntos, e iso tra-lo partido de hoxe pode trocar dun xeito total.

Dito todo isto, soamente hai que engadir duas cousas: A primeira delas é que é unha mágoa que a xente da Coruña non poda ir hoxe a Vigo a ve-lo partido e a anima-lo seu equipo tranquila, xa que algún fato de cazurros podería darlles algún susto desagradable (o mesmo que desgraciadamente acontece cando son os do sur os que veñen á Coruña), é incrible que todo o ano a xente dun lado vaia ó outro (e viceversa) e que xusto hoxe non se poda facer tranquilo, pero desgraciadamente é así. E a segunda das cousas ¡hoxe imos gañar!.


¡Saude! e coma sempre no "off topic" máis "topic" ¡Forza Dépor!



P.D. Sí, xa sei que a canción máis ca un himno semella unha das cancións que eu escoito.

miércoles, 17 de septiembre de 2014

¡Ya estoy aquí!

Pues sí, el artabréo ha vuelto; alguno ya estaría pensando que este humilde y chapucero blog estaba muerto, pero como decía una canción de un cantante recién fallecido "No estaba muerto, estaba de parranda". 

Pues bien, hagamos un ligero repaso de la actualidad ¿no?, que al fin y al cabo es lo que se hace aquí "de aquella manera" y tan solo de vez en cuando. Este ha sido un verano (en Artabria más bien unos meses porque verano, lo que se dice verano, estamos esperando que llegue)  lleno de noticias, unas que sorprendentemente han sorprendido a la gente (políticos corruptos), otras que no han sorprendido a la gente (esa crisis de la que dicen que estamos saliendo, pero que justo lo dicen cuando tenemos el dato de mayor cantidad de deuda por parte del Estado), algunas luctuosas por el fallecimiento un par de grandes líderes financieros y empresariales nacionales (haciendo que El País y El Mundo se deshagan en loas a ambos) y las noticias que le gustan a la gente: que las selecciones nacionales pierdan para poder arrearles de lo lindo (maldita panda de vagos que no siente los colores...).

Lo curioso es que son noticias repetitivas, si cogemos un verano de mediados de los 80 o de mediados de los 90 y acudimos a esa "cosa" llamada hemeroteca es muy posible que nos encontrásemos con noticias iguales o muy similares, no deja de ser curioso. En los últimos días sale a nivel internacional la noticia de un referéndum independentista en Escocia, y resulta que en esas hemerotecas también podríamos verlo, en esas épocas había referéndums independentistas en Quebec. Nos llenamos la boca con actuaciones militares de EEUU en la zona de Iraq y Siria en los próximos meses: nuevamente noticia que leeríamos en los 80, en los 90, en los 2000 y a este ritmo seguiremos leyéndolo años y años. 

A nivel nacional sale la noticia de que Jordi Pujol ha presuntamente evadido divisas, lo curioso es que el padre de este señor empezó su fortuna con el contrabando de divisas...hablamos de una noticia que podríamos encontrar en la hemeroteca de los años de la postguerra española, anonadante. Sobre este mismo hombre hablamos de las "mordidas" presuntas de sus hijos y de él mismo...nuevamente creo recordar hace unos de 10 años a Pasqual Maragall hablando de este tema en el parlamento catalán. 

A lo que voy, que me distraigo, si hacemos un repaso de los "escándalos", "problemas", "noticias" y "novedades" que hemos vivido este verano y lo comparamos con otras noticias de otros veranos de décadas atrás vemos que, sorprendentemente, se parecen de un modo extraordinario. Conclusión: no hacemos nada por cambiar las cosas que suceden.

Hay una máxima que dice que si quieres que algo salga distinto lo hagas de una manera diferente a la última vez que lo has hecho; aquí parece que rizamos el rizo, pretendemos que algo cambie haciendo las cosas igual que las habíamos hecho antes, y eso es imposible. Finalmente se demuestra que no solo el posado de Ana Obregón cada verano es algo que no cambia.


¡Salud!

martes, 1 de julio de 2014

Incoherente

Aníbal iba por la calle tranquilamente, había hecho su pecadillo de todos los días, había ido al kiosko a comprar el periódico deportivo local. Sí, era una pequeña incoherencia, Aníbal era conocido por ser un proteston en los temas futbolísticos en el bar de la esquina, en cuanto Aníbal Gamela entraban en el bar y salía una noticia del pastizal gastado por un equipo soltaba siempre la misma retaíla:

- ¡Es una vergüenza!, ¿como pueden gastar esas burradas?.

Pero en cambio era socio del equipo de su ciudad,sufría cuando este perdía y compraba la prensa deportiva. Todos los días Aníbal iba al kiosko y hacia la compra del periódico para después leer las noticias, era el pecadillo futbolístico que se permitía a diario.

Vivía en un barrio normal e iba teniendo trabajo,  no se podia permitir grandes cosas pero no vivía ni mal ni bien , no era un derrochón y se podía permitir su pecadillo diario y su salida del fin de semana. Era la vida "tranquila" español que tuviese la "suerte" de ser mileurista actualmente.

Una noche bajó con sus amigos a tomarse las cañas de rigor, su grupo de amigos era bastante variado, había gente más o menos en al misma situación que Aníbal, otros que por desgracia estaban peor y alguno que vivía evidentemente por encima de sus posibilidades, pero queriendo simular un "estatus" socioeconómico que, evidentemente, no era el suyo. Estaba con su grupo de amigos cuando entró en el local un amigo suyo que podría decirse que estaba "fuera de concurso", presumía de sus estudios en el extranjero, de los tres coches que guardaba en su garaje, de la asistenta que tenía, del dúplex en el que residía, del dinero que había amasado en la época de vacas gordas, del dinero que en su día le daba a espuertas su "papá"...vamos que os podéis imaginar que tipo de gente era; era su ex compañero de pupitre Cornelio.

La entrada de Cornelio en el bar fue espectacular, había abrazado un aspecto que iba a medio camino entre lo hipster y el aspecto de un vagabundo (el decía vestir estilo hipster-homeless, comentario que provocó un silencio equiparable a lo que debe escuchar un astronauta en el espacio...la nada). Llevaba barba de por lo menos dos meses, unos pantalones rotos por todos los lados...pero que lucían su carísima marca, una camiseta igualmente de marca que simulaba ser vieja (vintage o retro decía Cornelio); llevaba unos zapatos aparentemente rotos...aparentemente, ya que igualmente eran de marca y ... y lo más alucinante, llevaba una bandolera que había dejado estrategicamente abierta para que se viese el lomo de "El Capital" de Carlos Marx en una edición especial de cierta multinacional francesa de las macrosuperficies culturales.

- Oye Cornelio -  dijo Aníbal -  no sabía que leías a Marx, la verdad yo lo he intentado y nunca fui capaz. Vaya me gusta saber que hay gente que lee esos temas, ¡bravo por ti!

- Si Aníbal - empezó a decir Cornelio -  lo compre esta semana, es que vivimos en una sociedad en la que las clases más bajas debemos revelarnos contra la opresión sistemática de los burgueses apoltronados que.....perdona me suena el móvil.

Efectivamente, Cornelio sacó su móvil, uno de esos con una fruta en la parte de atrás, y salió a la calle a hablar, hablaba haciendo gestos continuos con el brazo que le quedaba libre, era evidente que estaba discutiendo.

Mientras veía esto Anibal pensó en como había cambiado Cornelio en el último año, ¡él que cuando compartían pupitre era votante de un partido que tiene un pájaro en el emblema!, ¡como había evolucionado!, ahora ¡hasta leía a Marx!, y si no era por moda ¡como le envidiaba!, ¡que capacidad lectora!, el que simplemente leía a diario la prensa deportiva, unos blogs y alguna novela al ir a cama.

En esto estaba pensando Anibal cuando Cornelio entró y le dijo:

- Perdona, es que era mi chacha, la muy impresentable quiere que no le pague en negro y que le de de alta en la seguridad social, ¡que caradura!, ¡encima que con lo que le pago puede mandar dinero a su país!. Voy a por una caña y ahora vengo.

Tras oír eso Aníbal se quedó mirando como Cornelio iba hacia la barra mientras su cara iba poco a poco pareciéndose a El Grito de Munch. Una vez recuperó un gesto normal se dijo a si mismo.

- ¡Y yo me llamaba incoherente por fútbol!


lunes, 2 de junio de 2014

¡Y decían que aquí no pasaba nada!

Tras casi un mes de silencio, y en el que más de uno pensaría que había abandonado el blog, vuelvo a escribir; vuelvo a hacerlo y lo hago con la sensación de que hay una cita mil veces repetida que evidentemente es falsa, o eso o vivimos en la excepción que la confirma, y esa cita es la siguiente: "Aquí nunca pasa nada".

En el último mes hemos vivido sin salir del territorio de España (no me atrevo a llamarlo nacional por si me califican de fascista y no digo "este país" por si me califican de pseudoterrorista) un asesinato de un alto cargo político al más puro estilo de El Padrino (mejorando incluso la realización del nefasto El Padrino III), hemos vivido un sopapo histórico al mapa electoral y hemos vivido la abdicación del Rey. Menos mal que no pasa nada.

Pero vamos por partes, obviando las arcadas que comentarios alegrándose porque a una presidenta de una diputación la han matado pegándole 3 tiros por la espalda, esa primera noticia del último mes es tristemente definitoria de lo que es este lugar (país, nación, naciones, pseudofutura federación, confederación en ciernes o casa de tócame Roque) en el que vivimos. Una persona concentra el poder en un territorio durante años, gentes de su partido pretenden medrar, seguramente algunos han medrado y otros no, y uno de esos que no lo han hecho tiene una presunta (no vaya a ser que se me ofenda alguien) tara mental compartida con su madre y acaban por matar a la que detenta el poder por venganza. Francamente parece una novela negra del siglo XIX pero es España siglo XXI. Tristeza y vergüenza ajena es lo que provoca.

El segundo punto que comentaba fueron las elecciones europeas, tras las "performances" (porque llamarlas labor de gobierno me parece pasarme por mucho) que han hecho los dos partidos que se han repartido el poder en los últimos 30 años (PP y PPSOE, PSOE y PP, tanto monta, monta tanto) en sus alternativos mandatos la gente ha acabado hasta el gorro. Hemos vivido una campaña electoral en la que no se ha hablado de ¡nada! de lo que se decide en el parlamento europeo, pero es que tampoco se han nombrado dos "cosillas" llamadas Gürtel o EREs andaluces...al menos no los han nombrado esos dos que tanto montan. Esos que tanto montan y montan tanto han centrado la campaña electoral en si un candidato era machista o no...y así han estado dos semanas, conclusión: la gente que estaba hasta el gorro ha cogido el gorro y lo ha quemado. Consecuencia: subida de otros partidos por el mero de hecho de castigar, y con razón, a los dos de siempre. ¿Captarán la idea estos?, pues las primeras semanas dirán que sí y luego harán lo de siempre: adorar su ombligo.

Y finalmente esta mañana ha pasado lo más histórico de este mes a mi modo de ver, ha abdicado el Rey. Es algo histórico por el mero hecho de que, y lo digo de memoria, creo que el anterior Rey de España en abdicar fue la reina Isabel II cuando estaba en el exilio en Francia y abdicó en su hijo (suyo y seguramente del regimiento de alabarderos reales) Alfonso XII, pero de esto hablo de memoria y no estoy muy seguro (es seguro que Alfonso XIII no abdicó ya que renunció a la corona). La cuestión es que en los últimos años la imagen del Rey ha entrado en barrena, lo cual no deja de ser curioso; toda la vida nos lo han presentado como un juerguista, como un fiestero, como un tipo de "presunta moral distraída" y nos lo explicaban con una curiosa descripción: "es un Rey campechano". Pues justo esa campechanía es lo que ahora se le echa en cara...eso y que mató un elefante...; mientras que pese a lo que parezca, no se ha metido el dedo en lo importante, ¿acaso alguien se cree que su yerno "presuntamente malversador" de fondos privados y públicos no tenia el OK implícito o explícito de su suegro?; se habla de ello pero no lo suficiente. Hablando mal y pronto: su imagen ha ido a pique por putero y cazaelefantes (todo presunto)...y eso ya lo era en el 92 cuando era SuperJuancarlos.

Abdicación youtubera

Con esta abdicación entramos en el debate permanente, que a veces está más en boga y a veces menos, de república o monarquía; y ya que es un debate este humilde ártabro dará su opinión. Lo lógico, lo normal, lo sano, lo que indica el sentido común, lo que indica vivir en el año en el que vivimos es que el jefe de estado sea elegido por votación de los ciudadanos, vamos, que lo lógico es vivir en una República. La cuestión es, en un país de pandereta como España (que me llamen fascista algunos), donde la gente más que tener unas ideas es ultra de un partido (a imagen y semejanza de los descerebrados ultras del fútbol) ¿respetaría una mitad del electorado que su jefe de estado es de la otra mitad?, yo lo dudo, y es la única justificación que le daría a la gente que en un hipotético referéndum votase por la monarquía. Dicho lo cual, yo votaría república.


¡Salud! 


P.D. ¡Ah!, ¡y en este mes el Dépor subió a primera!