Llueve, sale el sol, llueve de nuevo sale el sol, la gente protesta, en resumen, nos encontramos ante el clima primaveral por naturaleza. No sabemos que esperar, pero en el fondo sabemos qué es lo que nos espera, es una hermosa contradicción.
Salimos a la calle, nos armamos de paraguas, afirmamos que no es posible encontrarnos en una situación peor, que nunca hemos vivido nada parecido, que ya estamos hartos de los paraguas reproduciendo exactamente las mismas frases.
Pasamos la primavera, llegamos al verano, nos desesperamos por que hace calor; nos volvemos locos con el bochorno y afirmamos que no es normal y ponemos el grito en el cielo ante las tormentas veraniegas. Y ya si estamos ante una bruma veraniega la indignación y la extrañeza alcanzan cotas increíbles.
En otoño ha llegado a extrañarnos que llueva, y a alucinarnos que se produzca la caída de la hoja; mientras que en invierno hay autenticas manifestaciones de ira e indignación ante los atascos que provocan las nevadas.
Está claro que el tiempo nos sorprende, cuando realmente es algo generalmente cíclico. Con esto es muy fácil de explicar que nos sorprendan otras cosas, mil veces sufridas y mil veces vistas, deberíamos pensar más en lo que nos ha pasado en el pasado para evitar que nos pase en el futuro, pero por desgracia nos cuesta.
Pois sí, é época, de cando en cando o off topic faise forte e acada o posto máis importante neste humilde blog. Vou falar do derbi deste venres, do partido entre o Dépor e o Celta.
Fai un ano fixen unha entrada similar, e ó remata-la tempada os dous equipos acadaron o posto de ascenso dende a segunda división á primeria, de feito o meu equipo pulverizóu tódolos récords de puntuación ata a data nesa categoría. O resultado foi feliz e a festa foi importante.
Pero xa pasóu un ano, atopámonos na primeira división e a situación é totalmente oposta. A liga está a rematar e posiblemente os dous equipos galegos baixarán a segunda; a min francamente preocúpame o que lle aconteza ó Real Club Deportivo, pero e que non deixa de ser "gracioso" que o Celta agardase ó noso descenso para subir e semella que ten que baixar con nós....se iso non é amor ¡que alguén mo diga!, ¡no sur non poden vivir sen nos!.
A situación é a seguite, o Dépor é ultimo, non ten trazas de mellora, temos débedas ata nos buratos dos pantalóns e un día sí e outro tamén as novas sobre nós son....lacrimóxenas. Non é matemático pero é moi posible que xa nos atopemos na, ¡qué irónico!, "Liga Adelante"; pero eu ós meus xogadores soamente lles pido unha cousa, unha cousa que se temos en conta o acontecido nesta tempada semella moi complexo, pídolles que cando remate o partido sinta que o meu escudo foi ben defendido, nada máis e nada menos. E iso o venres agardo poder vivilo.
Es sin duda el negocio del siglo, ¡que digo del siglo!, ¡de toda la historia!. Es tener una impresionante visión de mercado, es algo que en cualquier clase de Marketing o de Economía de la Empresa considerarían un éxito, ya que conoces lo que la gente quiere y tu no solo se lo das, sino que les fidelizan eternamente. Empresarialmente es un éxito. Su nombre: Religión.
Desde siempre el ser humano (o persona humana, que no se me enfade la facción hembrista) ha pensado, y pensamos, que este mundo en el que vivimos es demasiado "hijo de mil padres" como para que no haya algo mejor cuando ya no estemos en él. De igual modo es evidente que además de la vida física hay un algo; unos le llaman espíritu, otros alma, otros simplemente que hemos evolucionado; y ese algo es lo que nos hace sentir "especiales", como con la necesidad de creer en algún tipo de deidad o deidades.
Siempre lo ha habido, siempre ha habido una creencia en algún poder superior, ya fuese un elemento natural (fuego, sol, agua, etc.) o alguna existencia supraterrenal (Dioses del Olimpo, Santísima Trinidad, Yahvé, Alá, etc.) que hace que la gente se una para hacer una adoración en común. Aparentemente eso da paz a la persona humana (ser humano también), y eso es lo que en el fondo buscamos, algo que nos de paz, que nos tranquilice.
Pero claro, no todo es tan bonito ni tan inocuo. El ser humano es un desgraciado (para si mismo y para sus semejantes) por naturaleza, motivo por el que ha empleado la religión justo para lo contrario que predica; la mayoría de las religiones predican paz, respeto, ayuda al prójimo (cosas que más que mandamientos celestiales deberían considerarse lógica, pero cada día la lógica es más extraña); pero en cambio nos encontramos con curas católicos pederastas, monjes budistas célibes seropositivos, monjes hindúes maltrataniños, imanes musulmanes que promulgan lapidaciones de mujeres y de hombres.....vamos que parece que aplican la máxima de "haz lo que digo y no lo que hago".
Y en estas estamos cuando el Papa de Roma dimite, sí dimite. Y el motivo de su dimisión parece el nuevo argumento de una película de 007 o de un libro de Dan Brown; conspiraciones, corrupción, evasión de capitales....vaya, parece que al final el Vaticano es un estado moderno, ya que tiene exactamente los mismos problemas que un Estado moderno actual; pero con la diferencia que dimite alguien, ¡qué cosas!. Nos vamos a encontrar con un macrotinglado mediático de más de una semana, o de dos, o de las que sean; un tinglado que hará que se hable de una empresa que tiene más de mil millones de clientes sin parar, ¡eso sí que es una cuña publicitaria!.
Y todo ¿para que?, para elegir un Papa con un sistema que no ha cambiado en siglos y que es el mismo usado por la República Popular China (vale, con una fumata), sin ir más lejos. Y ¿qué pasará?, pues que si sale un Papa reformista le pueda suceder un "Juan Pablo I", que si es un Papa contrarreformista tenga un mandato tranquilo mientras le dejen o que pueda ser que no pase absolutamente nada; curioso. Lo más curioso es que, mientras tanto, la vida de los "curas de la calle", los que están a pie de calle con los problemas de los barrios pobres, de los pueblos pobres y de los países pobres no notarán ningún cambio y seguirán igual de mal....mientras la curia sigue viviendo en su opulencia.
Es interesante, lo mismo que le pasa a esos curas pobres les pasa a los trabajadores de las grandes multinacionales, sus problemas no les importan a los grandes mandatarios, no les importan ya que simplemente no quieren conocerlos.
Está claro, son una gran empresa, que ha funcionado igual por más de dos milenios, son el orgullo de cualquier teórico económico, son lo que se llamaría un valor seguro. Y eso no sé, o no quiero saber, como tomármelo.
Pues sí, hoy este humilde, chapucero e iletrado bloguero ártabro va a cometer una osadía; y como toda osadía es posible que haga que salga trasquilado, va a enmendarle la plana a uno de los totems del periodismo español, Iñaki Gabilondo, el cual en el vídeo que os enlazo afirma (en el vídeo trata del caso Bárcenas pero podría hablar de otros muchos) que no somos tontos. Lo siento Iñaki, tontos es quedarnos cortos, somos lo siguiente.
Acaso ¿no vivimos en un país en el que si el partido más votado se dedica al pago masivo en dinero B (presuntamente) o el gobierno con mayoría absoluta se dedica al secuestro extorsión y asesinato de ciudadanos (presuntamente) no pasa nada?, eso está sucediendo (mítico caso Bárcenas) y ha sucedido (GAL).
Acaso ¿no vivimos en un país donde seguimos votando a los mismos individuos desde hace 30 años?.Esto sucede, hay un señor cuyo nombre de guerra empieza por R, que tiene barba, que fue ministro hace unas cuantas legislaturas de educación y que sigue en el machito...la duda es si hablo de Rajoy o Rubalcaba, ¡ay esperad!, ¡hablo de los dos!
Acaso ¿no vivimos en un país donde la gente no se indigna por tener familias jóvenes al borde del desahucio pero en cambio se moviliza por desahuciar a una jubilada que aparentemente sí tiene propiedades donde residir y rechaza pisos por no ser céntricos? Nuevamente sucede, pero claro, es más televisivo sacar a una jubilada que al final ha resultado ser una (presunta) caradura que sacar a familias jóvenes, márketing puro y duro.
Acaso ¿no vivimos en un país donde nos indignamos por haber pocos recursos para la sanidad y la educación pública pero "perdemos el culo" por tener un seguro privado?. Que me diga alguien si no ha oído nunca a ningún conocido presumiendo de que "claro como yo soy de Adeslas/Sanitas/Loquesea....".
Acaso ¿no vivimos en un país en el que cualquiera sabe lo que va a suceder en unas elecciones en cualquier comunidad autónoma?; si la derecha heredera del caciquismo presenta en Galicia como candidato a un grifo de agua ganaría las elecciones; si la derecha heredera de la burguesía otrora emprendedora y ahora apoltronada y cuasicaciquil de Cataluña presentase a un gato hidráulico ganaría las elecciones; si la derecha heredera del carlismo presenta en el País Vasco a un Ñú saldría seguramente ganador; si la izquierda formada por hijos de mandatarios franquistas presentase en Andalucía a una maquinilla de afeitar ganaría las elecciones, si esa misma izquierda hiciese lo mismo en Castilla La Mancha pasaría seguramente lo mismo presentando un abrecartas (lo que les pasa ahora con el gobierno de la "simuladora" es como un eclipse); si la derecha presenta en Madrid a un juego de llaves inglesas como candidato pasaría de nuevo lo mismo, ganaría.....; y lo mismo podríamos decir que pasa en TODAS las comunidades autónomas.
Acaso ¿no vivimos en un país en el que dos gobiernos de distinto signo de forma consecutiva nos han subido el IVA y los palmeros de ambos partidos lo han apoyado ¡y justificado!.... pero justo criticándo lo mismo si lo hace su "oponente"?. Es una vergüenza que haya un solo ciudadano que pueda apoyar un impuesto sobre el consumo ya que es lo más regresivo fiscal y socialmente hablando que hay pero.....la gente lo sigue justificando si lo hace "su" partido.
Acaso ¿no vivimos en un país donde sale más gente a la calle si su equipo de fútbol va mal que si cierran una fábrica que da trabajos directos o indirectos a toda una comarca?
Acaso ¿no vivimos en un país donde estaremos "jodidos", pero si el vecino está más "jodido" nosotros nos alegramos?
Acaso ¿no vivimos en un país donde a los Directores Generales y Presidentes de las Cajas de Ahorro se les daban todos los honores de los Ayuntamientos, Comunidades e incluso del Estado por parte de toda la clase política y .....justo ahora "descubrimos" que son una panda de (presuntos) estafadores?. Se ven casos a diario, en todas(o casi) las cajas y de todos (o casi) colores políticos.
Acaso no vivimos en un país donde se supone que unos territorios han de tener más derechos que otros por.....¿mandato divino?.....y los grandes partidos apoyan ese trato diferencial una y otra vez para mantenerse en el poder, de tal modo que se ha interiorizado en la propia sociedad que no todos somos iguales (unos son más iguales que otros que diría el gran maestro Orwell).
Acaso ¿no vivimos en un país donde, a imagen y semejanza de la época del más claro absolutismo, la "amiga entrañable del Rey" protagoniza portadas de.....¡periódicos de información general! y la gente lo ve normal?. Antes salían en los cuadros de los pintores de la corte, y al menos ahora están en la pinacoteca nacional, lo que vemos ahora tan solo servirá para envolver el pescado...como hemos decaído.
Y me dejo cosas, muchas cosas, podría estar hasta mañana escribiendo.....
El resumen es claro, aquí nunca pasa nada, y no va a pasar, y la misma gente que lo critica hace por mantenerlo. La causa, pues en el fondo tiene razón Iñaki, no somos tontos no; somos lo que dijo el gran Eduardo Pondal en "As queixumes dos pinos" y que me permito poner en castellano (espero que el gran Pondal no se retuerza en la tumba a la que llevaron sin respetar su deseo), somos IMBÉCILES, ESTÚPIDOS Y NULOS.
Motivos para que unha cidade pequena, desas que na provincia de Madrid chaman de provincias amosando unha falla de cultura xeográfica......importante, saia nos medios de comunicación: Mortes violentas, roubos, accidentes de automoción, afundimento de petroleiros, incendios forestáis, desafiuzamentos (palabro que creou estes anos a RAG e que os máis vellos do lugar non coñecen pero que é xa un "Trending Topic", abraiante) mediáticos, tráfico de drogas, matrimonios incestuosos ou descubrimentos paranormáis (incluindo nesto último victorias deportivas).
Motivos para que as dúas capitáis de facto saian nos medios de comunicación: Nada, o mero feito de que saia o sol xa é unha nova.
Despois disto é abraiante escoitar algunhas cousas nos medios, lemos ou oimos cousas que fan que semelle que hai unha especie de guerra fría entre Barcelona e Madrid, entre Madrid e Barcelona; hai dous focos de poder evidentes que se reparten tódalas importantes decisións, e polo tanto son os que se reparten os cartos; nembargantes, e en periodos alternos, semella que un deses focos sexa a vitima do outro por (cando menos) estranos motivos.
O resumo é moi sinxelo, vivimos nun país tan ridículo que todo o reducimos ó mesmo que se xoga hoxe pola noite, un simple partido de fútbol entre dúas cidades ricas. E mentres tanto os que non somos nomeados nada máis que para todo tipo de calamidades, na nosa maioria, tomaremos parte por un ou outro bando, e non nos decatamos dunha cousa; non somos máis que o seu mercado, ignorannos e adorámolos..., damos ganas de rir, semella que a máxima que dí que "O cliente sempre ten a razón" neste caso (coma noutros moitos) non funciona. E abraiante coma ignoramo-lo poder que potencialmente temos e que, nembargantes, non empregamos, abraiante.
¿Realmente existe la libertad o es una mera ilusión?. estamos cansados de escuchar que vivimos en un mundo libre, con libertad para elegir, para opinar, que la información fluye sin barreras y que cualquiera puede llegar a ella, pero ¿es así?.
No lo sé, a cada día que pasa tengo más dudas de esa libertad, ya que realmente ¿en qué tenemos libertad para elegir?. Seamos radicales en el razonamiento, desde el principio de nuestras vidas se nos da un "canon" de lo que es el éxito, se nos dice lo que es triunfar y lo que es fracasar, y desde entonces se nos orienta hacia su consecución ¿acaso es una casualidad que la gente se matricule (nos matriculemos) en carreras que "tienen salida" y no en otras que "no tienen"?, ¿hemos sido libres para elegirlas o nos han condicionado de algún modo?, es evidente que estamos condicionados, y si existe ese condicionamiento no podemos decir que una persona elija libremente, luego su futuro en cierto modo ha sido dictado, no ha sido elegido con libertad.
Tenemos libertad para elegir a los que nos representan. A cada día que pasa creo que es evidente que no, tenemos un sistema en el que los representantes políticos son los que mandan sobre la justicia, dichos representantes políticos (en el caso Español) no han cambiado en los últimos 30 años, han estado los mismos, con rotación de los dos grandes partidos pero con caras que se repiten sospechosamente. Si a eso añadimos que España viene de una dictadura de más de 30 años y que los hijos de los altos cargos franquistas han sido los altos cargos de los dos grandes partidos que hay ahora en España... nos encontramos con 65 años de gobierno de la misma casta. Cuando una casta gobierna no gobierna, dicta; no hay libertad como tal, hay una ilusión de libertad.
Nos hablan de representantes sindicales y de representantes empresariales. Si ambos viven de los presupuestos generales del Estado ello implica que el propio sistema de casta que antes nombraba es el que (de algún modo) dicta sus ordenes sobre estos representantes luego ¿son libres los obreros y las pymes?, no, no lo son, viven de nuevo en la situación ilusoria de libertad.
Hablaba antes de la justicia, son los poderes ejecutivo y el legislativo (cada día más complicados de distinguir) quienes realmente mandan sobre el poder judicial; no hay independencia por parte de la justicia. ¿Como es posible garantizar la libertad de la ciudadanía si no es posible garantizar la libertad de la justicia?, imposible; ¿puede existir justicia cuando una casta es quien nombra e inhabilita jueces a su antojo?; temo que no.
Los medios de comunicación. ¿Garantizan algo?, sí, que la voz de su amo será escuchada, nada más. Lo malo es que su amo siempre forma parte o está muy cerca de la casta dominante, luego ¿funcionan esos medios?, yo nuevamente temo que no. Para argumentarlo simplemente planteo una pregunta ¿ Alguien ha vivido una noticia y luego al leerla en el periódico dicha noticia refleja la realidad?, yo nunca.
En resumen, la fábula de libertad la tenemos interiorizada pero por desgracia temo que no existe. Parece que tenemos un abanico amplio de opciones en nuestra vida pero, en mi humilde e iletrada opinión, cada día tenemos menos opciones, así que tratemos de lucharlas y disfrutarlas, si es que podemos.
Es algo que oímos a todas horas, que en todos los ámbitos de la vida vivimos, ya sea la propia sociedad, ya sea en el ámbito laboral, ya sea con la familia o bien con las amistades. Es algo que todos hemos hecho o que nos han hecho, incluso como grupo, es un continuo. Son las promesas.
Estamos cansados de oír a nuestros políticos prometer, prometer y seguir prometiendo; lo curioso es que el primer prometer es totalmente opuesto al segundo, y ese segundo es diametralmente opuesto al último, que a su vez también es contrario al primero; todo un rompecabezas, pero ¿sabeis qué?, al final ninguna de esas tres promesas serán cumplidas por ningún político, ¡es algo admirable!, ¡bravo!.
En nuestro trabajo lo hemos oído una y mil veces, nos hacen promesas, nos harán promesas, y viviremos en una promesa continua. Si tienes suerte cumplirán una parte de esas promesas, si no la tienes no cumplirán ninguna; y si vives en una situación como la actual llegarás a rezar por que te hagan una promesa, ya que ni los que por cargo deberían ser los "prometedores" oficiales se atreven a afirmar nada. Son padres del miedo, un hijo del que dudo que estén orgullosos (espero).
En las familias siempre estamos (o nos están) prometiendo; ya sea en la más tierna infancia, cuando a uno le prometen lo que sea si se porta bien; ya sea en plena adolescencia, cuando te prometen el peor de los castigos si incumples una norma; ya sea en la época adulta, que es cuando te encuentras prometiendo lo que te habían prometido a ti antes. Admirable feedback la verdad (no os esperabais esta pedantería ¡eh!).
Y finalmente en el resto de vuestra vida, a vuestros amigos, a vuestra pareja, a vuestros conocidos, a todos ellos les prometemos cosas, no paramos de prometer. siempre estamos prometiendo, lo hacemos tanto, y con tanta insistencia que llega un momento que dudamos que valgan algo.
Por mi parte considero que sí que valen, soy suficientemente raro para considerar que una promesa es algo a cumplir y lucho por cumplir con todas las que hago, aunque sé que es complicado. En caso de que no seáis de mi opinión, os dejo con el Señor Ferreiro, ¡no os quejaréis!.