Tiña frío abrigábase para pasalo e non o sacaba do corpo. Semellaba que a friaxe non saía do corpo, non tiña xeito de que o calor entrase nel.
Frío, frío e máis frío. O tremor do seu corpo non era algo normal, non había explicación algunha para ese comportamento corporal; non facía frío. estabamos en febreiro pero inda así, tras uns días de forte choiva semellaba que o tempo xa era o habitual, mesmo algunhas raiolas de sol saían entre as nubes, semellaba o típico parón entre treboadas e treboadas invernáis.
Cando ia pola rúa pensaba que era Bibendum, mesmo non se podía mover con liberdade; e xa non falamos de sentarse, iso era todo un espectáculo, tiña tal cantidade de capas que o feito de flexiona-lo seu corpo era digno de protagonizar un programa de "Fenómenos Sociáis" (se é que iso existe).
Pero seguía a tremer, semellaba que algo ía mal nel e estaba preocupado. Ata que un día estaba na súa casa loitando por raña-las súas costas e oíu coma petaban na porta. Foi o máis rápido que os temblores do seu corpo lle deixaban e abriu, alí estaba o carteiro cunha carta certificada, el abríuna, e atopou unha mensaxe moi sinxela:
He de pedir disculpas, en un par de ocasiones he calificado a este país como una país de pandereta, mal, muy mala definición, pido humildes disculpas a los artabreadores por haberles hecho leer eso...y pido perdón a las panderetas por haberlas insultado tan gravemente, no se merecían tal agravio.
En nuestro maravilloso país, el partido que gobierna, el PP, resulta que, presuntamente (no me vayan a demandar), se dedicaba al pago en B de insultantes cantidades a sus miembros (sí vale para demostrar que este es un país bastante asquerosillo también a las miembras) para que tuvieran un "sueldecillo" extra. Los números que han salido son vergonzosos y, en caso de ser ciertos (no me denuncien...), en cualquier país implicarían que rodasen cabezas , que la gente saliera a la palestra, que no dejasen de dar explicaciones y de conceder entrevistas de un modo continuo para aclarar ..pero...¿que ha pasado aqui?.....que el presidente del Gobierno ha salido a hablar a través de una pantalla. Yo al verlo me acorde de un capítulo de Big Bang Theory que consideré totalmente absurdo y rayante con la locura....hasta que vi lo que el presidente del gobierno hizo ayer...., lo ilustro con un montaje encontrado en la red:
La imagen viene de la siguiente página : http://fotos.subefotos.com/81f7907f2879c3fa48714ddab70db164o.jpg
Los aficionados a la serie antes dicha ya sabe a que capitulo me refiero...y pido perdón por relacionar a Sheldon Cooper con la vergonzosa situación de estos días.
El asco, las ganas de vomitar y la vergüenza me invaden a ver espectáculos tan lamentables como el que dio Rajoy el otro día, el resumen es que ellos son inocentes y que es un complot urdido en su contra no se sabe por quien. Y no hay preguntas. Eso sí, les han hecho una auditoría de los últimos 18 años en una semana...cuando una auditoría de un año en cualquier empresa dura meses...alucinante la capacidad de sus auditores o alucinante mentira la de esa auditoría.
Pero, como bien sabemos, en este antiguo país panderetil nunca dejan de sorprendernos. Faltaba la otra pata del banco por hacer el ridículo, sí amigos, el PSOE tenía que salir, y no, no voy a hablar de Amy Martin (mas que nada porque ya podrían haber contratado al Ártabro Impasible), sino que voy a hablar del líder de la oposición, Alfredo Pérez Rubalcaba, ministro en tiempos de Felipe González y ZP que pide la dimisión de Rajoy.....calla hombre calla; claro que debería dimitir, pero es que tu no tienes autoridad moral para decir ni hola hijo mio... más si tenemos en cuenta que en tu historial está haber parido la LOGSE.
En resumen, gran fin de semana para haber abrazado el ermitañismo y mal fin de semana para leer la prensa. La solución de este país sería "sencilla": resetearlo, empezar de cero, hacer tabla rasa con la casta política y a partir de ahí arrancar. Cada día que pasa me parece un milagro que tan solo estemos como estamos, con la clase dirigente que tenemos lo normal sería estar peor.
El problema es que no se va a hacer tabla rasa, y no se va a hacer por culpa de la ciudadanía; la ciudadanía es la que eligió, elige y elegirá a los representantes, y no dudemos que seguiremos eligiendo a los mismos que hemos elegido. Somos responsables, vemos lo que hacen, nos quejamos y les seguimos votando. No somos un país de pandereta no, somos un vertedero moral.
Cando empezóu a chover xa era de noite, non tiña moitos sitios onde ir, así que lembróu a casa da súa familia, era unha casa vella, medio derruida, pero era unha casa ó fin e ó cabo.
Votou unha boa carreira ata chegar aló, e víu as fiestras escachadas, pero a porta inda estaba ahí. Abríu a porta, xa non había luz, xa non habia auga, a vexetación fixérase dona da casa (e semellaba estar moi cómoda). Ollóu ó seu redor, todo eran restos dunha vida anterior, diríase mesmo que eran os restos dunha bonanza, dun esplendor, que no seu día existíu pero que agora non se vía por ningures.
Inda así ollaba ó exterior, a través das fiestras rotas podíase ver o campo, os camiños que estaban preto da casa da súa familia, as antigas terras de labranza que agora ou ben eran simples montes (con algúns piñeiros e moitos eucalíptos) ou ben eran pastos para as poucas vacas que había no pobo. Ó seu redor pasaba o mesmo que na casa da familia, o esplendor desaparecera.
Nembargantes él estaba baixo un teito, un teito en malas condicións sí, pero un teito no cal a choiva non o mollaba e a treboada non o collía. Agardou a que chegara o día e a choiva seguía, pero xa podía saír fora, inda que fora....fora todo seguía igual, os restos das boas épocas da súa familia tiñaos diante del; os restos dun campo puxante tiñaos moi preto, un pouco máis aló tiña os restos dunhas cidades ambiciosas, e indo máis lonxe vía os restos dun país que foi ambicioso, que foi puxante e que pensóu ser algo que realmente nunca fora (e se o foi non o parecía).
Tras pensar iso voltou sobre os seus pasos e entrou na vella casa da súa familia, colleu madeira e tras botala na lareira prendéu lume, sentiu o calor do lume e comezóu a rir, alomenos sempre tería o calor da lareira da súa casa. Alomenos algo tiña.
Hace bastantes años era algo desconocido, hace unos empezamos poco a poco a caer, y ahora mismo es extraña la persona que no haya caído en sus redes, son las conocidas y omnipresentes redes sociales. Twitter, Facebook, Linkedin, Tuenti.....¿quién no está en ellas?, es raro, muy extraño no estar en ellas.
El hecho que estemos todos en ellas hace que, parezca, que uno sepa lo que piensa la sociedad solo con ver las tendencias de estas. Es así, se ha creado el tótem por el cual un conseguir un trending topic parece el objetivo de todo movimiento de gente...y al final nos llevamos sorpresas.
Tenemos muchos ejemplos, las manifestaciones en al calle y los comentarios de las redes sociales hicieron que en cierta comunidad autónoma se adelantaran las elecciones....y los resultados no fueron los esperados. En el día de ayer hemos visto como la noticia (¿sorprendente?) de los pagos en sobres (es que encima de corruptos son cutres) de sobresueldos en el partido más votado en España ha generado un trending topic ( #corruPPlandia) y manifestaciones; perfecto, protestemos, quejémonos, pero ¿dudamos de que ganarían de nuevo?. Desgraciadamente no, es una lástima ver como concatenamos gobiernos ineptos, corruptos, faltos de preparación y escrúpulos y seguimos votándolos; es muy deprimente.
Las redes sociales nos han "falseado" la realidad, aparentemente la gente protesta libremente sobre todo, plantea sus opiniones libremente, discute, debate, insulta (y bastante) o demuestra que el viejo dicho de Groucho "Es mejor permanecer en silencio y parecer estúpido que abrir la boca y confirmarlo", puede tambien decirse como: "es mejor no tuitear y parecer estúpido que tuitear y confirmarlo"; y parece que ello implicará algún cambio. Pero por desgracia vemos que no es así, nos manipulan los mismos, nos roban los mismos, nos dan palmaditas en la espalda mientras se ríen de nosotros los mismos y, finalmente, votamos a los mismos para que sigan a lo suyo (robar, estafa, engañar, mentir, etc.)
Estas redes parecen habernos dado más libertad, parece, pero ¿es así? ojalá. Otra duda ¿realmente conseguiremos usarlas para cambiar algo de verdad? lo dudo; desde el momento en que los medios de comunicación (sectarios por definición) entran en ellas a saco estas pierden su , digamos, frescura.
Una reflexión obligada sería la referida a los ""líderes"" de los partidos políticos, que también han caído en las redes sociales, sí. Pero es una lástima ver que necesitan equipos de comunicación para escribir tres lineas con su opinión, necesitan que alguien les diga lo que decir o escriba por ellos...aunque bueno, realmente ya es lo que hacen cada día no?. Ya dicen lo que les mandan decir "los mercados", "Bruselas", "El FMI"....cosas suficientemente abstractas como para no identificarlas....¡anda!, ¡igual que su "equipo de comunicación"!.
En conclusión, tenemos más medios para expresarnos, pero siguen tomándonos el pelo, y no sé hasta que punto no somos responsables de ello ya que seguimos manteniéndolos y ellos siguen a lo suyo y, como leí ayer, ¡extraordinariamente tranquilos! (¡ojo!, para que nadie se me enfade que somos muy tendentes a ellos, si fueran los del otro lado....que más bien es el mismo lado, atizaría igual ¡no nos enfademos!, que somos muy de alinear por culpa de la alineación, o alienación, de cada uno)
Y ahora, dicho todo esto, y para demostrar la incoherencia ártabra publicaré esta entrada en varias redes sociales (no me lapidéis por ello).
¡Salud!
P.D. A los que estéis en plena Ciclogénesis ¡animo!
Xa levaba tempo sen escribir, semellaba que o Ártabro marchara, non foi así, simplemente está a pasar por unha etapa na cal semella estar atado á súa cadeira do traballo con unico espaecemento que lle da ollar pola fiestra cada certo tempo (alomenos ten boas vistas).
Nestes días pasaron moitas cousas, pero hai algunhas que me chamaron fortemente a atención, unha delas atopámola lonxe de Artabria, xusto no lado oposto da península ibérica, e a otra na capital ártabra, non hai que ir moi lonxe.
O primeiro dos feitos foi o "espectáculo" vivido na inauguración do AVE que acada a comunicación entre tódalas capitáis de provincia de Cataluña; nesta inauguración xuntaron na mesma ringleira de asentos do tren ó Principe Felipe, a Rajoy, a Mas e a Ana Pastor. Como soe acontecer nestes actos tódos presumen do bos , algos, guapos, loiros e o grande que a teñen (desculpen os oídos sensibles pola brutal metafora); pero recoñezo que escachéi a rir cando escoitéi ó señor Mas dicir que as inversións en Cataluña no eido das infraestructuras eran pequenas xa que ¡eles son os máis ricos! (é o que significa que diga que son os que máis aportan ó PIB, non nos enganemos). Home, chamádeme o que queirades, pero tendo en conta que en Galicia non temos nin tan sequera comunicacións por autovía entre as catro capitáis de de povincia...síntome algo insultado se alguén ven a dicir "se son máis rico quero máis cousas, e o de reparti-la riqueza do que falan os impostos progresivos non vai comigo". Abraiante.
O segundo dos feitos que me sorprenderon foi a nova (non por pouco agardada menos mala) de que o Dépor entra en Concurso de Acreedores (unha forma políticamente correcta de chamarlle é Suspensión de Pagos de toda a vida). Que o clube dos meus amores chegue a esto merece tódolos reportaxes do mundo nas páxinas deportivas, e merece que se acuse ós (ou ó) responsables (ou responsable), pero xustamente por ser un clube deportivo, soamente ten que sair nese tipo de páxinas; non ten lóxica que as páxinas principáis do xornal de máis tirada de Galicia se adiquen a iso, e menos se lle adicamos máis follas que á corrupción en Ourense, en Compostela, en Lugo, ós desaires comparativos de Mas, ó ninguneo á xente na lea de NGB, etc. etc. Novamente abraiante.
Pero ben, coma xa dixen moitas veces, o mapa de España podería ser coma o deste enlace; é normal que os ricos protesten por non ter moito máis que os pobres, e é normal que as guerras caciquis locáis relacionadas con opio do pobo sexan máis importantes que unha política corrupta e unha economía que vai ó garete.
¡Saúde!
P.D. Graciñas (ou esker) polo asesoramento musical.
Pues sí, es evidente, vamos a artabrear sobre el tema del día, el final del año. Ha sido un año con desgracias, con aumento de paro, con gente protestando en la calle, con huelgas generales; en el cual el espíritu general de la sociedad ha decaído, hemos visto como nos recortaban todo (o casi) y parece que la cosa va a seguir así unos años, tendremos que dar gracias si no nos recortan hasta el largo de los pantalones.
En cuanto al Ártabro, este ha sido el segundo año en el que ha existido, y la cosa sigue funcionando despacio, poquito a poco pero ¡va tirando!, al menos aún existe y mantiene su frecuencia (lo cual conociendo al autor es todo un logro). El año que viene trataré que la cosa vaya mejorando o, al menos, que no empeore.
Pensemos ahora en el año que viene, acabo de caer en que será el año 13 y empezará en martes ¡todo un reto para los más supersticiosos!. En el momento en el que escribo esto parece que el año actual se quiere despedir a lo grande, es decir, con un tremendo chaparrón; parece que llora por irse o a lo mejor llora por haber sido un año duro, aunque, para ser sincero e incluso egoísta con importantes acontecimientos que lo harán digno de recuerdo, y no precisamente para mal. El año que viene tenemos que tomarlo con animo, con el poco optimismo que nos quede y afrontarlo con decisión, tratemos de hacerlo un buen año y sobre todo, tratemos de disfrutarlo y de hacer que la gente que queremos lo disfruten.
Esto va a ser una entrada corta e imprevista, pero es que leyendo hoy la prensa me veo obligado a comentar lo planteado por un dirigente del PSPV (Partido Socialista del País Valenciano)
- Estado sin provincias y con naciones. Estoy de acuerdo con lo de las provincias, pero lo de cambiarlas por naciones, esto sí que va a ser una carcajada continua (más aún sí)
- "Federalismo integrador y multilateral": El Google translator no es quien de explicarme lo que es esto, pero como es federal debe ser "chupi" ¿no?
- Reconocimiento expreso de los hechos diferenciales y de la asimetría entre comunidades, ya sean estas reconocidas como naciones, nacionalidades o regiones. Es decir que a partir de ahora ya va a ser oficial, los territorios tendrán distintos derechos, magnifico, el siguiente paso es que oficialmente las personas tengan distintos derechos en función de donde sean...o vamos más allá, según de que familia sean, ¿por qué no?, seríamos una sociedad Federal y asimétrica, eso sería "guay" ¿no?.
¡Qué país!, los que mandan dan arcadas.....y la alternativa ya me ha dado la bolsa de plástico para que deposite mi vómito. ¡Gracias por animar a escapar!, ¡disfruten de lo destruido!.