lunes, 24 de diciembre de 2012

¡Feliz Navidad!

Día típico y tópico, por lo que la cita con el artabréo hoy será igualmente tópica y típica. Es algo normal y comprensible, estamos a punto de llegar a la noche de nochebuena y al día de Navidad.

Para hablar un poco de todo, y en relación a esta época navideña, esta mañana vivía una situación bastante curiosa al oír las noticias en la radio. En el resumen de prensa se daba como gran noticia que un imputado judicialmente celebraría con su familia política la nochebuena y la navidad, y quien daba la noticia parecía que lo consideraba indignante, una persona que estaba imputada judicialmente (y que todo parece indicar que es culpable de los delitos de los que se le acusa) no podía celebrar la navidad con la familia de su esposa (y por ende familia de sus hijos).... y eso me dejó alucinado. La mayoría de las buenas gentes de este país, creo que pensarán como yo,¡es una indignidad ,¡una indecencia!, pensar y expresarse como lo hacía el locutor, ese individuo procesado merece (con un 99,99% de posibilidades) ir a la cárcel pero en estas fechas ¡permitamos que las pase con su familia!,al menos mientras no sea declarado culpable, es lo que se supone que es la Navidad ¿no es así?. Ahora bien, si digo que el individuo en cuestión es un vitoriano que jugó al balonmano, que se casó con una Infanta de España y que se apellida Urdangarín...la cosa cambia, merece la lapidación.....bonito país.

Pues bien, este simple ejemplo demuestra una cosa, la Navidad ha pasado de ser la época en la que estamos con los que queremos, apoyamos a los que necesitan ayuda y tratamos de plantear buenos propósitos.....a simplemente ser la época en la que me voy a un "monstruomercado" (que diría el gran Homer) a luchar por comprar, comprar y comprar....una lástima pero es así.

Aún así, y monstruos del mercado y de la corrupción aparte, centrémonos en lo que entendemos en general por Navidad, deseemos felicidad al prójimo y disfrutemos (a pesar de todo) de nuestros familiaresy seres queridos. Seguramente así nos sentiremos mucho mejor con nosotros mismos.


¡Feliz Navidad! (o Morry Crisma que diría alguno)


sábado, 15 de diciembre de 2012

Arte y transgresión

Típico día de diciembre en la capital ártabra; llueve y no hace excesivo frío y, siguiendo un típico tópico de series, películas y vídeos musicales la lluvia sobre la ventana me evoca ponerme a pensar.

Esta mañana se me ha ocurrido poner un poco de música, y el reproductor aleatorio ha hecho que el libre albedrío haya hecho sonar un corte (vaya, ¡que apropiado lo de corte!) que tenía una canción de una artista que obviaré (más que nada por que es un misterio saber como ha caído en mis manos una canción suya) y de la que he recordado el vídeo; el vídeo en cuestión presentaba a la cantante haciendo una supuesta (aclaremos eso de supuesta) apología del consumo de todo tipo de sustancias con su pareja, y mostrando el vómito peor simulado de la historia de los vídeos musicales, por cierto. Dicho vídeo me recordó una conversación que mantuve en una ocasión a altas horas de la madrugada en un bar de copas, en ella se me decía que ya le valía a esa cantante, salir así haciendo que consumía de todo, que menudo espectáculo.... y en ese momento pensé lo mismo, que ya le valía.

Pues hoy al oír unas pocas ¿notas? de la canción me vi en la obligación de corregirme a mi mismo. Me explicaré. Lo que busca el arte es la provocación ¿no es así?, pues este vídeo de una cantante de dudosa calidad y certificada capacidad comercial ha conseguido lo que buscaba, provocar, si provoco hablan de mi  si hablan de mi es publicidad, si con un vídeo consigo publicidad implica que he llegado a mi "target", luego el creador-guionista de dicho vídeo ha hecho bien su trabajo.

Si me voy más lejos incluso puedo llegar a no entender que se critique al artista por su ¿"censurable"? actitud en el vídeo. ¿Como puede criticarse (o apoyarse) a la gente que lapida a Javier Krahe por hacer su famoso vídeo cocinando un cristo y hacer justo lo opuesto en el caso de esta chica? bueno es la famosa incoherencia vital de la gente. Es posible que mi agnosticismo generalizado no me deje ubicarme en esta situación, pero como ni quemé vivo a Krahe por ser un artista provocador, ni lapidé a la gente que se sintió ofendida en sus creencias por haber protestado, no me veo legitimado para argumentar en contra de este vídeo (lo penoso es que me de cuenta hoy) .

El arte es transgresión, es innovación, es hacer que la gente piense, cambie el chip. En muchas ocasiones no se entiende (entendemos), en otras sí, y en otras simplemente es publicidad perfectamente orientada hacia un sector determinado. Por suerte en España tenemos a unas pocas manzanas de distancia al Museo del Padro (su visita es orgásmica) y el Museo Reina Sofía (para los que sean mas ¿¿"cool"??) así que tenemos de todo...lo malo es tener que ir desde la Artabria profunda a Madrid. (Nota para los malpensados: Nombro a dos museos madrileños por estar allí la Pinacoteca Nacional, AKA Museo del Prado, para lo que se sientan ofendidos por ello recomiendo un tranquimacín) (Nota para aclarar la nota: En un país de pandereta hay que explicar estas cosas)

Para acabar os pondré un vídeo del Artista Musical Transgresor por excelencia, si queréis ver el otro.....poned cualquier canal de música, la chica esa está por todos los lados.


¡Salud!

P.D. Releída la entrada es evidente que la medicación cambia mi creatividad ¿para qué lado?, eso nunca lo sabremos

sábado, 8 de diciembre de 2012

A moza Loita

Loita era o seu nome, nada máis nacer os seus pais viron coma pelexaba por sair do berce, por comer, por tratar de gatear e non tiveron dúbida, a rapaza chamaríase Loita (inda que fose un nome estrano).

Loitou de nena, cando os seus compañeiros rían dela polo seu nome, por sorte en canto se detacataban de coma era non so entendían o seu nome, senón que envexaban non ter un nome tan definitorio coma o dela, chamarte Pablo, Iago, María ou José non dicía nada dun.

Loitou cando chegou á dura época do instituto, amosou que loitaba na clase e na vida, que era quen de afronta-las situacións máis estranas e que era quen de adaptarse ós trocos que a vida levaba implícitos.

Loitou cando comezóu a ser unha adulta, cando marchou da casa por primeira vez, por segunda, por terceira e as veces que o fixo (e segue a facer se é preciso). Loitou e plantou cara a situacións en distintos pobos, con distintas persoas e mesmo con distintas falas, e saíu desas situacións, ¡sí, saíu!.

Pero nembargantes ela non se decataba do seu nome, non lle gustaba precisamente por non decatarse que Loita (ese nome que ela lía no seu DNI tódolos días que botaba man del) non soamente a nomeaba, senón que a definía.

A nosa amiga Loita segue a loitar, e inda que ela non o saiba, gañará a maioría das veces que loite, o seu nome é o seu destino.

jueves, 6 de diciembre de 2012

¿Constitución desconstituida?

Pues es raro sí, bastante raro incluso, y espero que siga siendo raro por mucho tiempo ya que significará que el Ártabro sigue teniendo trabajo (y tal como está el panorama nunca se puede decir hasta cuando se tendrá), resulta que esta mañana de día de semana voy a escribir una entrada. El motivo se entiende en el momento que los artabreadores veáis el día en el que escribo esta entrada, se trata del día de la Constitución, día festivo.

Hoy me he levantado y he imitado a un responsable francés de mi empresa, me he despertado y he consultado las noticias en twitter (no lo hice en el ipad básicamente por no tenerlo y no seguir la moda pseudopija de comprar todo lo de Apple por definición), y al leerlas me encontré de que la gente habla de Constitución para aquí, Constitución para allá.  Lo que se sacaría en conclusión de leer la mayoría de las opiniones es que parece que la Constitución hay que cambiarla ya que hay paro, precariedad laboral, dificultad para encontrar una vivienda, desahucios, políticos corruptos....y además leí un comentario que me encantó y que me veo en la obligación de reproducir: "esta sociedad no es la que querían nuestros abuelos cuando escribieron la Constitución" (creo que esos mismos abuelos se mataron a tiros los unos contra los otros en el 36, no creo que sean un buen ejemplo, pero en fin.....); vamos que llego a la conclusión que la Constitución es la causante final de los males de la sociedad por no cumplirse lo que en ella se dice, causa por la cual hay que reformarla.

Entonces, mientras me calentaba el café, me asaltaba una duda: la constitución está mal por indicar el derecho al trabajo, a una vivienda digna y otras muchas cosas que no se cumplen, pues bien, ¡reformémosla!, evitemos que la Constitución sea una mentira, yo propongo dos articulitos que la arreglan:

- Artículo 1: Los españoles (y las españolas, ¡no seamos fascistas!) NO tienen derecho al trabajo puesto que se pudrirán en las colas del Inem (o en los Servicios de Empleo de sus respectivas Comunidades Autónomas, ¡que nadie se me ponga nervioso por no respetar sus especiales especialidades nacionales locales).

- Artículo 2: Las españolas (y los españoles) NO tendrán derecho a una vivienda digna por si luego se va al garete el "sistema bancario mas sólido a nivel mundial" y hay que desahuciar o no dar hipotecas.

Y con esta rápida reforma arreglaríamos el problema de la constitución actual.... diría exactamente lo que pasa en la sociedad así que todos contentos. ¡Ah! y no nos olvidemos que por otro lado tendremos que incluir que somos un estado Federal ¿o un país Federal? ¿o una República Federal? ¿o un Reino Federal?, .... bueno que somos algo federal ¡eso es muy importante!, luego explicaremos lo que significa federal y a ver si le gusta a la gente, pero como suena muy bien la gente lo votará y luego que quedaría de una pieza al ver lo que le han impuesto de nuevo. Y con estas tres paridas la gente contenta....y la corrupción campando a sus anchas por sus dominios.

Pero bueno, al fin y al cabo, el problema mayor que la gente acabará viendo es que si cambiamos la constitución el 6 de diciembre dejará de ser el Día de la Constitución, y por lo tanto dejará de ser festivo, lo cual hará que el puente de la Constitución y la Inmaculada desaparezca ¿podrá consentirse eso? ¡no señor! , ¿se considerará eso como un ataque a la sociedad?, seguramente sí; en un país penoso (penoso por que damos pena, mucha pena) como España al final preocupan cosas como esas....¡qué lastima!.



P.D. ¿Realmente al menos el 1% de la población se ha leído la Constitución?.

¡Salud!

miércoles, 28 de noviembre de 2012

Briancito de mi vida eres niño como yo....

Hoy el Ártabro está con ganas de líos... o a lo mejor no y simplemente quiere aplicar un poco de lógica, y eso nunca ha sido algo que sea muy bien visto.

Usemos primero el condensador de fluzo que todos debemos tener en nuestras casas al lado de la recortada y una estampita de Valerón, y con él vayamos hasta Egipto, concretamente a principios del lejano 2011. Veíamos en la prensa como legiones de ciudadanos amantes de la libertad y de la democracia se movían espontáneamente para derrocar al malvado dictador Hosni Mubarak; o al menos eso es lo que se nos contó.

Era curioso ver como en el bienpensante occidente los medios, de todo signo y color, aplaudían lo que sucedía en Egipto...los mismos medios (que como tales son simples portavoces de su dueño) que llevaban años pintando a Mubarak como el gran elemento estabilizador de Oriente Medio. Al igual que los medios, o mejor dicho, haciendo que SUS medios dijesen eso, los gobiernos occidentales (entendamos por ello Europa, EEUU y demás satélites y palmeros) aplaudían lo que sucedía ya que traería la libertad al sufrido pueblo egipcio (curioso que en varias décadas no descubrieran quien era el tal Mubarak, ya que para ellos era el gran aliado egipcio). Y sorprendentemente los teóricos enemigos de las corruptas democracias occidentales (las nada corruptas democracias populares, bolivarianas y demás casta extraña)  aplaudían que el pueblo egipcio se liberara del yugo opresor....de un tipo que hasta un mes antes en teoría tenia sus mismos principios (expulsado de la internacional socialista en enero de 2011 fue su partido).

Todo el mundo fue feliz con la caída del régimen y la convocatoria de elecciones en Egipto, todo el mundo alegre, los egipcios libres, occidente corrompiéndose más pero contento por ellos y las democracias "liberadoras" de gente (quieran o no) incluso más alegres. Hecho eso tenemos que tirar de nuestro condensador de fluzo y volver a la fecha actual.

Llegamos a nuestro tiempo y nos enteramos que en Egipto han condenado a muerte en rebeldía (ahí queda eso!) a siete personas por hacer una película sobre Mahoma. ¿Pero como es eso posible? ¿no es ahora Egipto un ejemplo para las libertades individuales?. Parece que no, parece que la polémica de hace unos meses sigue y hay que condenar a unos "perros" occidentales ya que ¡osaron hacer una película de Mahoma!. Es que a quien se le ocurre, ¡han representado a Mahoma!, y el bienpensante occidente se escandalizó ya que ¡han ofendido a la gente haciendo una pelicula en la que saía Mahoma! ¡hay que pedir perdón!. ¿Perdón?, ¿hay que pedirlo?, me preguntaba por qué hace unos meses y me lo sigo preguntando ahora.

Para que no me acusen de cosas raras, tendré también que dar a diestro y siniestro, si una pelicula de serie D en la que sale Mahoma la lió como aún la está liando, provoquemos con el siguiente vídeo de una película de serie AAA:



Esto me ha recordado un tweet del periodista deportivo español Ernet Riveras de hace unos meses y que reproduzco aquí: "Si en lugar de La Vida de Brian,a Monty Python le hubiese dado por rodar La Vida de Mohamed, por ejemplo...la humanidad ya no existiría, no?"

El Ártabro no sabría decir si la humanidad existiría o no, pero está seguro de una cosa, cada día la humanidad (o el humanidado ¡sexistas!) es más imbécil.


¡Salud! (si nos dejan)

viernes, 23 de noviembre de 2012

Miope

"Non deixo de ollar ó meu ombligo",era o que pensaba o noso amigo. Levaba días, días e máis días laiándose pola súa existencia. A súa vida non deixaba de ser un "eu, eu, eu, e logo, falaremos de min edo mal que estou",

As súas queixas non paraban, os seus lamentos eran contínuos, non chegou a berrar....ou se cadra sí que o fixo. Todo era unha queixa continua e semellaba (e mesmo afirmaba) que á súa existencia acompañabaa unha especie de compót xudeu-masónico que pretendía rematar con él.

Pero chegou un día, un día no cal semellaba que atopara unha boa pá para facer máis e máis grande o burato polo que chegaba ó seu fondo, no cal reparou na realidade. Sempre aparece algo ou alguén que axuda neses intres e o noso amigo atopouno. Tras atopalo ollou ó seu redor, e ¿qué foi o que víu?, pois víu xente no paro (moitos millóns), víu xente que empezaba a ter fame, víu xente á cal agresivas políticas de venda polo mero feito de vender lles bloquearan os seus aforros, víu corrupción política, viu corrupción empresarial (e mesmo sindical), víu desigualdades sociáis, víu enfrontamentos armados entre países, víu enfrontamentos nas rúas,  víu vagas de fame en algúns continentes, e víu xente loitando por acadar un suposto futuro mellor lonxe das súas casas e que (por desgracia) semella non existir.

Viu todo iso, e deixou de olla-lo seu ombligo, reparóu que os seus laios eran absurdos; reparóu que, inda que nalgúns momentos sufría, na maioría dos seus momentos non era así, e iso fixoo sorrir. E todo iso acadóuno porque algún factor fixo que reparara niso. Ese factor deulle, coma diría o Ártabro, ¡saúde!.

sábado, 17 de noviembre de 2012

¡Qué días!, ¡qué país!, ¡qué pena!

Curiosos días los que nos rodean, tendremos que hacer el artabreo por partes ya que es difícil centrarse en una.

La noticia de estos días ha sido la tan comentada modificación de la normativa que rige los desahucios, la idea es que en casos de extrema necesidad se paralicen por dos años los desahucios por impago de los créditos hipotecarios.

Bien, perfecto, sobre el papel nadie podría criticar esa situación; situémonos en una situación de una familia en la que una única persona saca adelante a su o a sus hijos con único sueldo o incluso sin él por causa de la situación actual, es lógico, es normal echar una mano, hasta ahí todo bien. El problema es, como siempre, que en determinadas cosas somos un país bastante asquerosillo.

Vivimos en un país en el que el objetivo principal es defraudar a hacienda (sí, es la verdad), vivimos en un país en el que hasta hace poco (y es posible que siga sucediendo), las incapacidades e invalideces era "regaladas", es muy facil ir  a pequeños pueblos y ver a supuestos inválidos (legalmente lo son) subidos a tractores o trabajando en diversos oficios....obteniendo así en negro un dinero a mayores del que cobran por su pensión como inválidos....; esto implica una pregunta ¿habrá picaresca con el tema de los deshaucios?, respuesta, sí, sin duda. Y la siguiente pregunta sería ¿qué implicará esto?, la respuesta es clara, pagarán justos por pecadores (de nuevo).

Y una última duda que lanzo al aire ¿no se ha modificado hace poco la ley de alquiler precisamente para poder echar a los inquilinos morosos?....¿incongruencia con esta nueva reforma (que considero justa)?.



Otra noticia fue la huelga general convocada por los sindicatos. Los que sigais al Ártabro sabéis mi opinion sobre los partidos políticos y los sindicatos (parafraseando de un modo "light" a un ex presidente del gobierno "son la misma cosa"), pero  la anterior huelga general la secundé, consideraba que había un ataque frontal a unos derechos adquiridos, y, con mi poca capacidad, quería manifestar mi protesta.

En este caso no he ido, digamos que no soy nada optimista y he preferido venderme al vil metal, no he querido perder unos pocos euros de mi modesta nómina para que álguien se apunte un tanto; del mismo modo que tampoco entiendo el hecho de estar convocando huelgas generales cada 4 días, somos un estado de la UE, no un instituto.

Tampoco entiendo que, habiendo tantas cosas que afearle a un gobierno que parece que tan solo da palos de ciego, no haya oído ninguna propuesta por parte de los sindicatos (o al menos no ha llegado a mis oídos) y mira que el gobierno da motivos para afearle la conducta. Si a esto añadimos la patética imagen que han dado miembros del anterior gobierno secundando la huelga, cuando ellos eran usados cual marionetas por parte de los mismos que manejan a los actuales, el ansia por no secundar la huelga creció.

Luego ya rematamos el patetismo de la situación con ayuntamientos del PP encendiendo el alumbrado público por el día para que el consumo de electricidad no caiga y así afirmar que la huelga ha tenido un éxito nulo....

En resumen, asco de país de nuevo.


Sé que para acabar no es un mensaje muy positivo pero, y ya que el día en la lejana Artabria está siendo lluvioso, animémonos con el refranero "no llovió que no escampara".


¡Salud!